Sonja van der Arend

schrijver | schrijfcoach

Wageningen
schrijfclubwageningen@gmail.com | www.seriousfiction.nl/

De corona-epidemie is misschien wel het grootste sociale experiment uit de geschiedenis. Niet eerder heeft een gebeurtenis gelijktijdig zoveel mensen over de hele wereld direct en persoonlijk geraakt. Al die mensen hebben hun eigen verhaal, er is niet één groot verhaal over corona te vertellen. Wat me vooral bijstaat uit de periode dat het virus in Nederland verscheen, was dat het een paar weken lang echt nergens anders over ging. Elk gesprek, alle programma’s, de hele krant, alle sociale media: coronacoronacoronacorona. Dat kwam, denk ik, omdat het zo onzeker was wat de volgende dag en de volgende week zouden brengen. De kloof tussen verleden en toekomst was ineens een stuk groter dan we gewend waren. Door te vertellen probeerden we grip te krijgen op de onvoorspelbaarheid.
Achteraf kun je zeggen dat de dagen behoorlijk voorspelbaar werden – als je geluk had, tenminste. Voor veel mensen kwam het leven acuut stil te staan, anderen werkten zich juist te pletter. Ik was net begonnen met Schrijfclub Wageningen. De eerste activiteit die niet doorging was een Open schrijfavond over pech en bijgeloof op Vrijdag de 13e maart. Gelukkig ben ik niet bijgelovig.
De snelle verspreiding van het virus
maakte (opnieuw) duidelijk hoe enorm verbonden een groot deel van de mensheid nu is. Het heeft me verbaasd dat het mogelijk bleek het aantal dagelijkse contacten wereldwijd zo drastisch terug te brengen. Het maakt de contacten die je wel hebt waardevoller, maakt je meer bewust van je directe omgeving.
Voor mij is dat nu de oogst van corona: al die verschillende ervaringen van al die dappere mensen wereldwijd die het proberen te redden in de toestand waarin ze zitten. En dat we inzien dat al die verschillende ‘kleine’ verhalen moeten worden verteld, en gehoord – al is het maar door een paar oren.

https://twitter.com/echtverzonnen www.linkedin.com/in/sonja-van-der-arend-74681310/